2.09.1878 - 13.03.1946

Werner von Blomberg urodził się w roku 1878 w Stargardzie na Pomorzu w rodzinie o silnych tradycjach wojskowych, jego ojciec był oficerem armii pruskiej, dlatego od młodości przygotowywano go do kariery żołnierskiej, po ukończeniu szkół kadetów wstąpił do armii i w roku 1897 otrzymał pierwszy stopień oficerski zostając podporucznikiem, uchodził za zdyscyplinowanego i ambitnego oficera sztabowego.

W pierwszych latach służby pełnił różne funkcje liniowe i sztabowe, w latach od 1905 do 1908 kształcił się w Akademii Wojny, co otworzyło mu drogę do pracy w Sztabie Generalnym, w roku 1911 został kapitanem, a w roku 1914 oficerem w sztabie dywizji rezerwy, podczas pierwszej wojny światowej walczył na froncie zachodnim, dowodził oddziałami i pracował w sztabach wyższych jednostek, za zasługi bojowe i pracę sztabową został odznaczony najwyższym pruskim odznaczeniem wojskowym orderem Pour le Merite.

Po zakończeniu wojny i utworzeniu ograniczonej traktatem wersalskim Reichswehry Blomberg pozostał w służbie, od roku 1919 pracował jako referent w Ministerstwie Reichswehry, a następnie w sztabie brygady Döberitz oraz dziesiątej brygady Reichswehry, w latach od 1921 do 1924 był szefem sztabu piątej dywizji piechoty i piątego okręgu wojskowego, awansując na kolejne stopnie, jako generał major objął kierownictwo Truppenamtu, czyli ukrytego Sztabu Generalnego wojsk lądowych, od roku 1929 dowodził pierwszym okręgiem wojskowym w Prusach Wschodnich z siedzibą w Królewcu.

W roku 1933 Werner von Blomberg został generałem piechoty i mianowany ministrem Reichswehry czyli ministrem obrony, otwarcie zadeklarował lojalność wobec Adolfa Hitlera i poparł jego plany odrzucenia postanowień traktatu wersalskiego, brał udział w rozbudowie sił zbrojnych oraz podporządkowaniu armii nowemu reżimowi, zaakceptował włączenie Reichswehry do systemu państwa narodowosocjalistycznego w zamian za zapewnienie jej uprzywilejowanej pozycji.

Od roku 1935 pełnił funkcję ministra wojny i naczelnego dowódcy Wehrmachtu, kierował formalnie wszystkimi rodzajami sił zbrojnych w okresie remilitaryzacji Nadrenii, rozbudowy armii, przygotowań do zajęcia Austrii i kryzysu sudeckiego, w roku 1936 został awansowany do stopnia feldmarszałka, był jednym z głównych symboli odrodzonej potęgi wojskowej Niemiec, a jednocześnie coraz bardziej uzależniał armię od woli Hitlera, zgadzając się na złożenie przez żołnierzy przysięgi osobistej wierności przywódcy.

Kariera Blomberga załamała się nagle w styczniu 1938 roku, kiedy wyszło na jaw że poślubił młodą maszynistkę Evę Gruhn, która miała kryminalną przeszłość i była wcześniej karana za prostytucję, informacje o jej przeszłości zostały ujawnione służbom bezpieczeństwa i przekazane najwyższym władzom, dla Hitlera i kierownictwa partii stało się to pretekstem do usunięcia Blomberga z urzędu, został zmuszony do złożenia dymisji, utracił stanowisko ministra wojny i naczelnego dowódcy Wehrmachtu, a funkcja ministra wojny została zlikwidowana, realna kontrola nad siłami zbrojnymi przeszła w ręce Hitlera oraz nowo utworzonego Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu.

Po dymisji Blomberg nie otrzymał już żadnego znaczącego stanowiska wojskowego, został przeniesiony w stan spoczynku, mieszkał głównie w Bawarii, pozostając na marginesie wydarzeń w czasie drugiej wojny światowej, nie brał udziału w planowaniu ani w prowadzeniu działań zbrojnych, choć jego wcześniejsze decyzje i współpraca z reżimem przyczyniły się do umocnienia systemu, który wywołał wojnę.

W roku 1945 Werner von Blomberg został aresztowany przez aliantów, planowano jego przesłuchanie w związku z odpowiedzialnością za rozbudowę sił zbrojnych i przygotowania do wojny, osadzono go w więzieniu sądowym w Norymberdze, gdzie przebywali główni przywódcy III Rzeszy, zmarł tam w roku 1946 przed formalnym rozpoczęciem procesu, jego śmierć zakończyła możliwość pełnego sądowego rozliczenia jego roli w umacnianiu militarnej potęgi Hitlera.

Zdjęcie:
Bundesarchiv