22.07.1886 - 26.05.1948 Theodor Morell urodził się w 1886 roku w Hesji i karierę lekarską rozpoczął w latach 20. XX wieku. Prowadził praktykę internistyczną, specjalizował się w kuracjach „wzmacniających” i modnych wówczas terapiach zastrzykowych. Gdy naziści doszli do władzy, przez pewien czas trzymał się z dala od polityki, do NSDAP wstąpił dopiero w 1938 roku. Co znamienne, wcześniej leczył głównie zamożnych berlińskich Żydów, co nie przeszkodziło mu później w zrobieniu kariery u boku nazistowskiej elity.

Do Hitlera trafił za pośrednictwem Heinricha Hoffmanna, fotografa wodza, który narzekał na kłopoty zdrowotne i polecił swojego lekarza szefowi. Morell zdołał szybko poprawić samopoczucie Hitlera, cierpiącego m.in. na problemy żołądkowe, wzdęcia i bezsenność. To sprawiło, że Hitler obdarzył go ogromnym zaufaniem. Od tego momentu lekarz praktycznie nie odstępował go na krok, towarzyszył mu w Berghofie, w kwaterach polowych, a później także w Wilczym Szańcu i w Kancelarii Rzeszy.

W tym czasie Morell prowadził ekskluzywny gabinet przy Kurfürstendamm w Berlinie, jednak coraz bardziej koncentrował się na pracy dla reżimu. W nagrodę otrzymał m.in. dwie wille ufundowane przez Hitlera oraz możliwość założenia własnego koncernu produkującego leki. W zakładach tych powstawały preparaty przeznaczone dla Hitlera i innych nazistowskich dygnitarzy, a także środki zwalczające pchły i wszy dla żołnierzy Wehrmachtu na froncie wschodnim.

Specyfiki Morella miały często wątpliwą skuteczność. Żołnierze nadawali mu pogardliwe przezwiska, uważając, że jego środki częściej szkodzą, niż pomagają. Mimo to lekarz dorobił się ogromnego majątku na kontraktach wojskowych i zamówieniach państwowych. W stosunku do Hitlera stosował intensywną terapię zastrzykową, podając mu m.in. witaminy, hormony, środki pobudzające oraz silne leki przeciwbólowe. Z czasem władca III Rzeszy stał się od tych preparatów uzależniony, a Morell był jednym z nielicznych, którzy mieli do niego stały, bezpośredni dostęp.

Metody leczenia stosowane przez Morella budziły sprzeciw części lekarzy wojskowych i specjalistów z kręgu nazistowskiej elity. Uważali oni, że koktajle podawane Hitlerowi osłabiają jego organizm i przyczyniają się do narastających problemów zdrowotnych. Mimo narzekań i intryg wewnątrz aparatu władzy Hitler konsekwentnie stawał po stronie swojego lekarza i przez długi czas nie dopuszczał myśli o jego odwołaniu.

Morell towarzyszył Hitlerowi także w ostatniej fazie wojny. Przeniósł się z nim do bunkra pod Kancelarią Rzeszy, gdzie nadal prowadził terapię zastrzykową, starając się utrzymać przywódcę w stanie zdolnym do podejmowania decyzji. Jednocześnie doskonale zdawał sobie sprawę z nieuchronnej klęski III Rzeszy. 22 kwietnia 1945 roku poinformował Hitlera, że ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie dalej pełnić swoich obowiązków i poprosił o zgodę na wyjazd z Berlina. Hitler, choć urażony i rozczarowany, pozwolił mu odejść.

Przed wyjazdem Morell polecił obsłudze bunkra, aby nadal podawano Hitlerowi leki według jego dotychczasowych zaleceń. Sam udał się w stronę południowych Niemiec, chcąc sprawdzić, co pozostało z jego majątku i willi nad Jeziorem Bodeńskim. Do Bawarii dotarł pod koniec kwietnia 1945 roku, lecz jego wolność trwała krótko. Został zatrzymany przez wojska amerykańskie i osadzony w areszcie.

Pobyt w więzieniu oraz zły stan zdrowia szybko dały o sobie znać. Morell cierpiał na liczne schorzenia i nie doczekał żadnego głośnego procesu. Zmarł w 1948 roku. Po wojnie jego nazwisko stało się symbolem lekarza, który całkowicie podporządkował swój talent i wiedzę medyczną służbie zbrodniczemu reżimowi oraz osobistym korzyściom, a jego rola w historii III Rzeszy pozostaje jednym z najciemniejszych rozdziałów związanych z medycyną w służbie polityki.

Zdjęcie:
Bundesarchiv, CC BY-SA 3.0