Naczelny Dowódca Luftwaffe

Marszałek Rzeszy Hermann Goering, pełnił funkcję naczelnego dowódcy Luftwaffe od chwili jej powstania do 23 kwietnia 1945 roku, został wówczas zdymisjonowany przez Adolfa Hitlera z powodu prób nawiązania negocjacji z aliantami.

Generał pułkownik Robert Ritter von Greim, mianowany 26 kwietnia 1945 roku feldmarszałkiem oraz naczelnym dowódcą Luftwaffe, sprawował ten urząd formalnie aż do kapitulacji III Rzeszy, chociaż w ostatnich tygodniach wojny nie miał już realnych możliwości dowodzenia.

Kierownictwo Luftwaffe i Szefowie Sztabu

Feldmarszałek Erhard Milch, jeden z najbliższych współpracowników Goeringa, pełnił funkcję Generalluftzeugmeister, odpowiadał za organizację produkcji, zaopatrzenia oraz techniczne zaplecze Luftwaffe, był faktycznie „ministrem uzbrojenia” sił powietrznych i zastępcą Goeringa.
Generał pułkownik Hans Jeschonnek, szef sztabu Luftwaffe do 19 sierpnia 1943 roku, ponosił odpowiedzialność za planowanie działań oraz obronę przeciwlotniczą Rzeszy, obarczony winą za porażki obrony powietrznej popełnił samobójstwo.

Generał pułkownik Gunter Korten, mianowany szefem sztabu Luftwaffe 25 sierpnia 1943 roku, pełnił funkcję do 22 lipca 1944 roku, zmarł w wyniku ran odniesionych podczas zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 roku.

Generał lotnictwa Werner Kreipe, szef sztabu Luftwaffe od 1 sierpnia 1944 roku do jesieni 1944 roku, kierował pracami sztabu w okresie narastających nalotów alianckich i odwrotu wojsk niemieckich.

Generał lotnictwa Karl Koller, objął funkcję szefa sztabu Luftwaffe w listopadzie 1944 roku, pozostał na tym stanowisku aż do kapitulacji III Rzeszy.

Inspektor Lotnictwa Myśliwskiego

Pułkownik Werner Molders, pełnił funkcję inspektora lotnictwa myśliwskiego od lata 1941 roku do swojej śmierci w listopadzie 1941 roku, uchodził za jednego z najsłynniejszych asów myśliwskich Luftwaffe.

Generał major Adolf Galland, inspektor lotnictwa myśliwskiego od listopada 1941 roku do stycznia 1945 roku, odpowiadał za taktykę walk myśliwskich oraz reorganizację obrony powietrznej Rzeszy.

Pułkownik Gordon Gollob, inspektor lotnictwa myśliwskiego od stycznia 1945 roku aż do upadku III Rzeszy, kierował resztkami jednostek myśliwskich w ostatniej fazie wojny.

Inspektor Myśliwców Nocnych

Generał porucznik Josef Kammhuber, twórca systemu obrony nocnej znanego jako „Linia Kammhubera”, pełnił funkcję inspektora myśliwców nocnych do listopada 1943 roku.
Pułkownik Werner Streib, przejął funkcję inspektora myśliwców nocnych od marca 1944 roku, dowodził rozwojem niemieckich nocnych jednostek myśliwskich w czasie nasilenia nalotów alianckich.

Rodzaje pułków bojowych Luftwaffe

Jagdgeschwader JG, pułk myśliwski odpowiedzialny za walkę powietrzną z samolotami przeciwnika oraz osłonę innych formacji.

Kampfgeschwader KG, pułk bombowy przeznaczony do atakowania celów naziemnych i morskich.

Schlachtgeschwader SG, pułk szturmowy, jednostka wsparcia bezpośredniego wojsk lądowych, atakująca czołgi, kolumny i pozycje przeciwnika.

Zerstorergeschwader ZG, pułk ciężkich myśliwców zwanych „niszczycielami”, używanych zarówno do walki z samolotami wroga jak i do ataków na cele naziemne.

Transportgeschwader TG, pułk transportowy, odpowiedzialny za przewóz żołnierzy, zaopatrzenia oraz sprzętu na front i na tyły.

Erprobungsstelle E-Stelle, ośrodek doświadczalny Luftwaffe, zajmujący się testowaniem nowych typów samolotów, uzbrojenia oraz taktyki.

Nachtjagdgeschwader NJG, pułk myśliwców nocnych, jednostka wyspecjalizowana w zwalczaniu bombowców operujących nocą.

Sturzkampfgeschwader St.G, pułk bombowców nurkujących, wykorzystujący maszyny takie jak Ju 87, przeznaczony do precyzyjnych ataków z lotu nurkowego.