Działo samobieżne Wespe, oznaczone jako SdKfz 124, było podstawowym lekkim środkiem wsparcia ogniowego w dywizjonach artylerii pancernej niemieckich dywizji pancernych w latach 1943 do 1945. Pojazd uzbrojono w haubicę 10,5 cm leFH 18 2 L 28 kalibru 105 mm oraz karabin maszynowy MG 34 kalibru 7,92 mm do obrony bezpośredniej.

Impulsem do rozpoczęcia prac była potrzeba zapewnienia artylerii mobilności porównywalnej z czołgami, szczególnie po doświadczeniach kampanii 1940 roku. Do budowy wybrano podwozie czołgu lekkiego PzKpfw II, ponieważ było dostępne, sprawdzone i nadawało się do głębokiej przebudowy. Projekt opracowały zakłady Alkett w Berlinie Borsigwalde, a prototyp funkcjonował pod oznaczeniem Gerät 803. W porównaniu z czołgiem bazowym wprowadzono zasadnicze zmiany układu wnętrza, silnik przeniesiono do środkowej części kadłuba, aby wygospodarować z tyłu miejsce na przedział bojowy dla haubicy, obsługi oraz zapasu amunicji, stanowisko kierowcy przesunięto do przodu i umieszczono po lewej stronie, przebudowano też górną część kadłuba i przednią płytę pancerną.

Wespe miało konstrukcję bezwieżową z półotwartym od góry przedziałem bojowym. Chroniło to załogę przed ostrzałem z przodu i z boków w ograniczonym zakresie, ale pozostawiało ją narażoną na odłamki i ogień z góry. Wloty powietrza i elementy chłodzenia rozmieszczono w bocznych partiach kadłuba.

W produkcji występowały dwie odmiany podwozia, wersja o standardowej długości oraz wersja z kadłubem wydłużonym o około 220 mm, co wiązało się z drobnymi zmianami w układzie jezdnym. Produkcję seryjną prowadzono od lutego 1943 roku do czerwca 1944 roku w zakładach FAMO Ursus w Warszawie, łącznie zbudowano 676 dział samobieżnych Wespe. Równolegle powstała odmiana bez uzbrojenia przeznaczona do przewozu amunicji, zbudowano 159 wozów amunicyjnych na tym samym podwoziu.

Wespe używano przede wszystkim w dywizjonach artylerii pancernych, zwykle razem z cięższymi działami samobieżnymi Hummel. Pojazd ceniono za mobilność i możliwość szybkiego wsparcia ogniowego, a jego ograniczeniem była niewielka ilość amunicji przewożonej wewnątrz oraz słaba ochrona od góry.



Dane techniczne Wespe, SdKfz 124



Zdjęcie:
Alf van Beem, Wikimedia Commons (CC0)