Po 1940 roku zaczęto wycofywać pierwsze lekkie czołgi PzKpfw I z jednostek liniowych, pozostawiając je głównie do szkolenia. W efekcie pojawiła się duża liczba dostępnych podwozi, które postanowiono wykorzystać do budowy pierwszych niemieckich niszczycieli czołgów. Początkowe próby z armatą 37 mm okazały się niewystarczające, dlatego zdecydowano się na montaż czeskiej armaty przeciwpancernej kalibru 47 mm, znanej jako Škoda A 6, używanej w Wehrmachcie pod oznaczeniem 4,7 cm PaK 36 t. Tak powstał Panzerjäger I, oficjalnie określany jako 4,7 cm PaK t auf Panzerkampfwagen I Ausf B.

Konstrukcja polegała na osadzeniu działa wraz z tarczą ochronną na nadbudowie zbudowanej na podwoziu PzKpfw I Ausf B. Pojazd zachował napęd i układ jezdny czołgu bazowego, natomiast otrzymał odkryte stanowisko bojowe, co zwiększało siłę ognia, ale ograniczało ochronę załogi. Uzbrojenie było skuteczniejsze niż w przypadku wcześniejszych rozwiązań, jednak brak pełnego opancerzenia oraz niska sylwetka ochronna czyniły załogę podatną na ogień broni strzeleckiej, odłamki i ostrzał artyleryjski.

Łącznie zbudowano 202 pojazdy tego typu. Produkcję i przebudowę prowadzono głównie w zakładach Alkett w Berlinie, natomiast część prac i dostaw podzespołów realizowały także zakłady Škody oraz Daimler Benz, w zależności od partii i zakresu kooperacji. Załogę stanowiły trzy osoby, kierowca oraz dwóch żołnierzy obsługujących armatę, dowódca pełnił zwykle jednocześnie funkcję celowniczego. Standardowy zapas amunicji wynosił 74 naboje, choć w praktyce mógł być zmieniany w zależności od sposobu rozmieszczenia wyposażenia.

Panzerjäger I używano bojowo między innymi w Afryce Północnej oraz na froncie wschodnim w początkowym okresie walk. Pojazd potrafił skutecznie zwalczać lżejsze czołgi przeciwnika, jednak szybko ujawniły się jego ograniczenia, niewielka osłona, wysoka podatność na ogień kontrbateryjny oraz ograniczone możliwości w walce manewrowej. Wraz z pojawieniem się nowszych niszczycieli czołgów wozy te stopniowo przesuwano do zadań drugoliniowych, między innymi na Bałkanach, a do 1944 roku w użyciu pozostały już tylko nieliczne egzemplarze.



Dane techniczne Panzerjäger I



Zdjęcie:
Bundesarchiv, CC BY-SA 3.0 DE, Wikimedia Commons