Jagdpanther był jednym z najbardziej udanych niemieckich niszczycieli czołgów drugiej wojny światowej, a przyspieszenie prac nad tą klasą pojazdów wynikało z kilku czynników, rosnących strat na froncie, potrzeby szybkiego wzmocnienia obrony przeciwpancernej, ograniczeń przemysłowych oraz faktu, że niszczyciel czołgów był prostszy i zwykle tańszy w produkcji niż pełnowartościowy czołg z wieżą. Dodatkowym bodźcem była konieczność zwalczania coraz lepiej opancerzonych wozów alianckich, co wymagało armaty o bardzo wysokiej skuteczności.

Do budowy Jagdpanthera wykorzystano podwozie czołgu PzKpfw V Panther, co pozwoliło połączyć dobrą mobilność z silnym opancerzeniem i dużym zapasem miejsca dla uzbrojenia. Pojazd otrzymał niską, zamkniętą nadbudowę o pochyłych płytach pancernych, co zwiększało odporność na ostrzał i zmniejszało sylwetkę w porównaniu z klasycznym czołgiem. Główne uzbrojenie stanowiła armata 8,8 cm PaK 43 L/71, jedna z najskuteczniejszych armat przeciwpancernych okresu wojny, zdolna do niszczenia większości czołgów alianckich na dużych dystansach.

Produkcja Jagdpanthera była rozdzielona między kilka zakładów. Za montaż końcowy odpowiadały przede wszystkim zakłady MIAG w Brunszwiku oraz zakłady MNH w Hanowerze, natomiast podwozia i liczne podzespoły pochodziły z produkcji rodziny Panther realizowanej przez takie przedsiębiorstwa jak MAN. Elementy pancerza oraz uzbrojenia dostarczały zakłady wyspecjalizowane w artylerii i obróbce stali, a całość opierała się na rozbudowanej sieci kooperantów. Naloty alianckie i problemy z dostawami wpływały na tempo produkcji oraz jakość wykonania w końcowym okresie wojny.

Jagdpanther występował w kilku odmianach i seriach wykonania. Najważniejszy podział dotyczył wersji wczesnych oraz późnych, które różniły się detalami kadłuba i nadbudowy, elementami wyposażenia, osłonami, układem narzędzi, a także stopniowym upraszczaniem produkcji. Spotykano także różne warianty kół jezdnych, typy tłumików i detale układu wydechowego, co było typowe dla niemieckiej produkcji prowadzonej w warunkach wojennych. Pod względem bojowym różnice nie zmieniały zasadniczej roli pojazdu, ale wpływały na obsługę i trwałość.

Łącznie zbudowano około 415 egzemplarzy Jagdpanthera. Mimo stosunkowo niewielkiej liczby, pojazd ten uznawany jest za jeden z najlepszych niszczycieli czołgów drugiej wojny światowej, ponieważ łączył bardzo silne uzbrojenie, dobrą mobilność i korzystnie ukształtowane opancerzenie. Jego słabszą stroną była skomplikowana produkcja oraz wysokie wymagania serwisowe, wynikające z zastosowania podwozia Panthera.

Po wojnie zdobyte egzemplarze były badane przez aliantów, a doświadczenia z tej konstrukcji wpłynęły na rozwój powojennych koncepcji niszczycieli czołgów i dział samobieżnych, zwłaszcza w zakresie łączenia silnego uzbrojenia z niską sylwetką i pochyłym pancerzem.



Dane techniczne Jagdpanther, SdKfz 173



Zdjęcie:
Darkone, Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.5