22.10.1882 - 16.10.1946

Wilhelm Keitel urodził się 22 września 1882 roku na farmie Helmscherode koło Gandersheim w Dolnej Saksonii w rodzinie zamożnych rolników, po ukończeniu szkoły kadetów wstąpił do armii pruskiej i rozpoczął karierę zawodowego oficera, jeszcze przed wybuchem pierwszej wojny światowej służył jako oficer artylerii polowej, uchodził za lojalnego, poprawnego, ale raczej przeciętnego pod względem talentu dowódcę.

W czasie pierwszej wojny światowej był oficerem frontowym na zachodnim froncie, walczył w artylerii i sztabach dywizji, został kilkakrotnie ranny, po zakończeniu wojny pozostał w ograniczonej traktatem wersalskim Reichswehrze, awansował stopniowo na wyższe stopnie i funkcje sztabowe, w latach dwudziestych i na początku trzydziestych pracował w różnych komórkach dowodzenia wojsk lądowych, brał udział w odbudowie armii i przygotowywaniu planów rozbudowy sił zbrojnych, po dojściu nazistów do władzy zaakceptował nowy reżim jako gwaranta wzmocnienia wojska.

Od 1935 roku Keitel był szefem urzędu Wehrmachtu w Ministerstwie Wojny Rzeszy, a w 1938 roku, po usunięciu Wernera von Blomberga i przekształceniu struktur dowodzenia, Hitler powierzył mu stanowisko szefa nowo utworzonego Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu, czyli OKW, w praktyce oznaczało to, że stał się głównym wojskowym wykonawcą woli Hitlera i pośrednikiem między wodzem a dowódcami poszczególnych frontów, chociaż formalnie nie był naczelnym dowódcą wojsk lądowych, lecz szefem sztabowym całych sił zbrojnych.

Keitel początkowo miał zastrzeżenia wobec planu ataku na Związek Radziecki, jednak pod wpływem pierwszych zwycięstw wojennych stał się bezkrytycznym wielbicielem Hitlera, jego postawa ślepej uległości przyniosła mu wśród oficerów pogardliwe przezwisko lakeitel, bez sprzeciwu podpisywał i przekazywał dalej rozkazy łamiące prawo wojenne, brał udział w przygotowywaniu rozkazów dotyczących brutalnych działań odwetowych na ludności cywilnej i jeńcach, akceptował między innymi rozkazy przewidujące rozstrzeliwanie komisarzy politycznych Armii Czerwonej oraz mordowanie od kilkudziesięciu do stu zakładników za każdego zabitego żołnierza Wehrmachtu, współodpowiadał za politykę terroru na okupowanych terenach.

W czasie wojny Keitel był obecny u boku Hitlera niemal codziennie, uczestniczył w naradach sytuacyjnych, zatwierdzał rozkazy strategiczne i operacyjne, rzadko zgłaszał sprzeciw wobec decyzji wodza, nawet jeśli były sprzeczne ze sztuką wojenną, jego rola polegała bardziej na wiernym wykonywaniu poleceń niż na samodzielnym dowodzeniu, dopiero w końcowej fazie wojny próbował ostrożnie sugerować konieczność zakończenia działań, ale nie miał już realnego wpływu na bieg wydarzeń.

Po kapitulacji Niemiec Keitel w imieniu dowództwa Wehrmachtu podpisał 9 maja 1945 roku w Berlinie Karlshorst akt bezwarunkowej kapitulacji wobec Związku Radzieckiego i pozostałych aliantów, kilka dni później, 13 maja 1945 roku, został aresztowany przez aliantów i przekazany do Norymbergi jako jeden z głównych oskarżonych, Międzynarodowy Trybunał Wojskowy postawił mu zarzuty udziału w spisku przeciw pokojowi, prowadzenia wojny napastniczej, popełnienia zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości, uznano go za współodpowiedzialnego za podpisanie i wykonywanie zbrodniczych rozkazów dotyczących działań Wehrmachtu na okupowanych terenach.

W procesie norymberskim Keitel tłumaczył się wykonywaniem rozkazów i lojalnością wobec przełożonego, trybunał odrzucił ten argument, uznał go winnym wszystkich głównych zarzutów i skazał na karę śmierci przez powieszenie, skazany prosił o zamianę tego sposobu wykonania wyroku na rozstrzelanie, jako rzekomo odpowiadające honorowi oficera, prośba została przez Radę Kontroli Sojuszniczej odrzucona, wyrok wykonano 16 października 1946 roku w więzieniu w Norymberdze, Keitel pozostał w historii symbolem służalczej, bezrefleksyjnej uległości wojskowego wobec zbrodniczego reżimu.

Zdjęcie:
Bundesarchiv, CC BY-SA 3.0