4.10.1881 - 18.10.1948

Walther von Brauchitsch urodził się 4 października 1881 roku w Berlinie w pruskiej rodzinie oficerskiej, od młodości przygotowywany był do kariery wojskowej, ukończył szkoły kadetów i wstąpił do armii kajzerowskiej, gdzie szybko zdobył opinię zdolnego oficera sztabowego, podczas pierwszej wojny światowej służył w różnych jednostkach na froncie zachodnim i w sztabach wyższych dowództw, awansując stopniowo na kolejne stopnie i zdobywając doświadczenie w planowaniu operacji.

Po klęsce Niemiec i rozformowaniu armii cesarskiej pozostał w ograniczonej traktatem wersalskim Reichswehrze, w latach dwudziestych i trzydziestych pełnił funkcje dowódcze i sztabowe w wojskach lądowych, był uważany za przedstawiciela tradycyjnego, pruskiego korpusu oficerskiego, lojalnego wobec państwa i trzymającego się z dala od jawnej polityki, mimo to stopniowo zaakceptował reżim nazistowski, który zapewniał rozbudowę armii i odrzucenie ograniczeń wersalskich.

W 1938 roku, w czasie tak zwanej afery Blomberga Fritscha, na rozkaz Adolfa Hitlera Brauchitsch zastąpił Wernera von Fritscha na stanowisku naczelnego dowódcy wojsk lądowych, został Oberbefehlshaber des Heeres, znane mu były plany ewentualnego zamachu stanu rozważane przez część oficerów z kręgu generała Ludwiga Becka, jednak seria szybkich sukcesów politycznych i wojskowych Hitlera na przełomie lat 1938–1940 spowodowała, że podporządkował się woli przywódcy i pozostał lojalny wobec reżimu.

Jako naczelny dowódca wojsk lądowych Brauchitsch odpowiadał za przygotowanie i prowadzenie kampanii wojennych, razem z szefem Sztabu Generalnego Franzem Halderem kierował operacjami wojsk lądowych w kampanii polskiej, następnie w ataku na Francję, Belgię, Holandię i Luksemburg oraz w działaniach na Bałkanach, uczestniczył w pracach nad planem ataku na Związek Radziecki, operacją „Barbarossa”, podpisywał i przekazywał rozkazy, które zakładały wyjątkową brutalność działań na froncie wschodnim, w tym rozkazy dotyczące traktowania komisarzy politycznych Armii Czerwonej i „politycznych kadr”, co prowadziło do masowych egzekucji jeńców.

W miarę przedłużania się wojny jego stosunki z Hitlerem stawały się coraz bardziej napięte, zwłaszcza po niepowodzeniu ofensywy na Moskwę zimą 1941 roku, dochodziło do ciągłych sporów o sposób prowadzenia działań wojennych, Hitler coraz częściej ingerował bezpośrednio w dowodzenie wojskami lądowymi i obarczał generałów winą za niepowodzenia, w grudniu 1941 roku Brauchitsch, wyczerpany i świadomy utraty zaufania przywódcy, poprosił o dymisję, którą Hitler przyjął, sam przejmując formalnie stanowisko naczelnego dowódcy wojsk lądowych.

Po odwołaniu z funkcji Brauchitsch nie otrzymał już ważnego przydziału, podczas dalszej części wojny pozostawał na uboczu, po upadku III Rzeszy został aresztowany przez aliantów i oskarżony o zbrodnie wojenne związane z prowadzeniem wojny napastniczej i odpowiedzialnością za rozkazy łamiące prawo wojenne, zanim jednak rozpoczął się jego proces, ciężko podupadł na zdrowiu, zmarł w szpitalu więziennym w 1948 roku, jeszcze przed formalnym rozpoczęciem postępowania sądowego.

Zdjęcie:
Bundesarchiv, CC BY-SA 3.0