StuH 42, czyli Sturmhaubitze 42, powstał jako odpowiedź na rosnące zapotrzebowanie wojsk lądowych na ruchome wsparcie ogniowe dla piechoty. W tym okresie długolufowe działa samobieżne StuG III z armatą 7,5 cm StuK 40 były coraz częściej wykorzystywane jako niszczyciele czołgów, dlatego zdecydowano o wprowadzeniu wariantu uzbrojonego w haubicę, przeznaczonego do zwalczania umocnień, stanowisk broni maszynowej i siły żywej.

Pod koniec 1941 roku Heereswaffenamt zlecił przygotowanie pierwszych pojazdów próbnych poprzez przebudowę dwunastu egzemplarzy StuG III, a właściwa produkcja seryjna ruszyła w marcu 1943 roku. Łącznie wyprodukowano 1299 pojazdów StuH 42. Wytwarzanie prowadzono przede wszystkim w zakładach Altmärkische Kettenwerk GmbH, znanych jako Alkett, w Berlinie, gdzie równolegle produkowano także inne odmiany StuG III.

Konstrukcja StuH 42 była w praktyce bardzo bliska StuG III Ausf G. Kadłub i nadbudowa pozostały niemal bez zmian, różnice dotyczyły przede wszystkim uzbrojenia głównego i rozmieszczenia zapasu amunicji. Dzięki temu wszystkie modyfikacje wprowadzane w rodzinie StuG III, takie jak zmiany osłon, wyposażenia zewnętrznego czy detali pancerza, trafiały równolegle także do StuH 42.

Uzbrojenie główne stanowiła haubica 10,5 cm StuH 42 L 28, opracowana na bazie haubicy polowej leFH 18 i dostosowana do montażu w pojeździe, między innymi poprzez zastosowanie napędu spustu i zmianę elementów instalacji. W zależności od serii spotykano różne typy osłon jarzma, w tym wcześniejsze osłony spawane oraz późniejsze, masywniejsze osłony odlewane typu Saukopfblende. Standardowy zapas amunicji wynosił 36 nabojów.

Uzbrojenie pomocnicze stanowił karabin maszynowy MG 34, a w późniejszych pojazdach spotykano także MG 42, z typowym zapasem amunicji 600 nabojów. Załoga liczyła cztery osoby, dowódcę, kierowcę, celowniczego i ładowniczego, a jako broń osobistą wykorzystywano między innymi pistolety maszynowe MP 40.

StuH 42 był używany w tych samych jednostkach co działa StuG III, szczególnie tam, gdzie potrzebne było wsparcie ogniowe na krótkim i średnim dystansie. Dzięki połączeniu zwartej sylwetki, dobrego pancerza czołowego i silnego pocisku odłamkowo burzącego pojazd ten sprawdzał się w walce w terenie zabudowanym oraz w przełamywaniu umocnień polowych.



Dane techniczne



Zdjęcie:
Alan Wilson, CC BY-SA 2.0, Wikimedia Commons