W drugiej połowie lat trzydziestych niemieckie dowództwo zdało sobie sprawę, że czołgi średnie, w tym rozwijany PzKpfw IV, w przyszłości mogą okazać się niewystarczające wobec coraz lepiej opancerzonych wozów przeciwnika. Już w 1938 roku rozpoczęto prace koncepcyjne nad ciężkim czołgiem przełamania, jednak początkowe projekty nie wyszły poza stadium prototypów.

W 1941 roku Urząd Uzbrojenia Armii złożył oficjalne zamówienie na nowy czołg o masie około 45 ton, uzbrojony w armatę kalibru 88 mm. Termin był wyjątkowo ambitny, pojazd miał zostać zaprezentowany 20 kwietnia 1942 roku, w dniu urodzin Adolfa Hitlera. Zadanie powierzono firmie Henschel, która oparła projekt na wcześniejszych konstrukcjach VK 3001 H i VK 3601. Równolegle własny projekt przygotowała firma Porsche, oznaczony jako VK 4501 P.

Oba prototypy zaprezentowano zgodnie z planem, a po testach porównawczych do produkcji wybrano konstrukcję firmy Henschel. W sierpniu 1942 roku rozpoczęto seryjną produkcję czołgu pod oznaczeniem Panzerkampfwagen VI Tiger Ausf. E, znanego również jako SdKfz 181. Produkcja trwała do sierpnia 1944 roku i była prowadzona głównie w zakładach Henschel und Sohn w Kassel, przy szerokim udziale zakładów kooperujących odpowiedzialnych za wieże, uzbrojenie i elementy pancerza. Łącznie wyprodukowano 1354 egzemplarze tego czołgu.

Tiger był konstrukcją bardzo nowoczesną jak na swoje czasy. Posiadał silne opancerzenie o pionowych płytach oraz znakomite uzbrojenie w postaci armaty 8,8 cm KwK 36 L/56, wywodzącej się z legendarnej armaty przeciwlotniczej i przeciwpancernej. Zapewniało to wysoką skuteczność ogniową na dużych dystansach. Wadą była natomiast skomplikowana konstrukcja, duża masa oraz zawieszenie z zachodzącymi na siebie kołami jezdnymi, które w trudnych warunkach terenowych łatwo zapychało się błotem i lodem.

Czołg wyposażono w dwa typy gąsienic. Wąskie gąsienice transportowe o szerokości 51,5 cm stosowano do przewozu kolejowego, natomiast szerokie gąsienice bojowe o szerokości 72,5 cm zapewniały lepszą trakcję w terenie. Rozwiązanie to poprawiało mobilność, ale zwiększało czas przygotowania pojazdu do walki.

Na bazie Tigera powstało kilka odmian specjalnych. Produkowano wozy dowodzenia Befehlspanzer Tiger, które zachowywały pełne uzbrojenie, lecz posiadały rozbudowane wyposażenie radiowe. Innym pojazdem wykorzystującym podwozie Tigera był Sturmtiger, ciężki moździerz szturmowy uzbrojony w wyrzutnię rakietową kalibru 380 mm, zbudowany w bardzo ograniczonej liczbie.

Tiger po raz pierwszy trafił do walki w Afryce Północnej, gdzie w Tunezji zetknął się z wojskami brytyjskimi. Później używany był na froncie wschodnim oraz w Europie Zachodniej. Mimo wysokich kosztów i trudności eksploatacyjnych był jednym z najbardziej budzących respekt czołgów drugiej wojny światowej, a jego obecność na polu walki często wpływała na morale obu stron.



Dane techniczne PzKpfw VI Tiger Ausf. E



Zdjęcie:
Bundesarchiv, Bild 101I-299-1805-16 / CC BY-SA 3.0