Walther P 38 to niemiecki pistolet samopowtarzalny, który odegrał bardzo ważną rolę w historii broni krótkiej. Konstrukcja powstała w drugiej połowie lat trzydziestych XX wieku jako odpowiedź na potrzebę zastąpienia pistoletu Parabellum P 08, który był kosztowny w produkcji i wymagał dużego nakładu pracy przy obróbce części.

Prace rozwojowe prowadziła firma Carl Walther Waffenfabrik, której zakłady znajdowały się w Zella Mehlis w Turyngii. Projekt powstawał pod kierownictwem Fritza Walthera, a jego celem było stworzenie broni prostszej technologicznie, łatwiejszej do masowej produkcji i jednocześnie niezawodnej w warunkach wojskowych. Pistolet został przyjęty do uzbrojenia w 1938 roku, a produkcja wojenna ruszyła wkrótce potem, początkowo w zakładach Walthera, następnie także w innych fabrykach.

W czasie drugiej wojny światowej Walther P 38 był wytwarzany nie tylko przez Walthera, lecz również przez Mauser Werke w Oberndorf am Neckar oraz przez Spreewerk w Grottau, miejscowości znajdującej się wówczas na terenie Niemiec, dziś jest to obszar Czech. Rozproszenie produkcji miało zwiększyć tempo dostaw i ograniczyć ryzyko przerw w wytwarzaniu. Broń trafiała przede wszystkim do Wehrmachtu, w dużych ilościach była używana także przez Luftwaffe, formacje policyjne oraz inne służby państwowe.

P 38 działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy i wykorzystywał rygiel w postaci opadającego elementu ryglującego, rozwiązanie to zapewniało pewne zamknięcie i dobrą trwałość przy naboju 9 mm Parabellum. Charakterystyczny był również odkryty górny profil zamka, który ułatwiał wyrzucanie łusek i poprawiał niezawodność w trudniejszych warunkach. Broń była zasilana z magazynka pudełkowego o pojemności ośmiu nabojów.

Jedną z najważniejszych innowacji P 38 był mechanizm spustowy umożliwiający strzał z samonapinaniem przy pierwszym strzale, a następnie pracę w trybie pojedynczego działania podczas kolejnych strzałów. Zastosowano też bezpiecznik połączony z funkcją zwalniania napiętego kurka, co zwiększało bezpieczeństwo przenoszenia broni z nabojem w komorze. Te rozwiązania stały się później inspiracją dla wielu konstrukcji powojennych i są spotykane w licznych pistoletach współczesnych.

W praktyce P 38 był oceniany jako broń nowocześniejsza i łatwiejsza w obsłudze od starszego P 08, a przy tym lepiej przystosowana do produkcji wielkoseryjnej. W miarę trwania wojny upraszczano wykończenie i technologię wytwarzania, aby zwiększać tempo dostaw, zachowując jednak podstawowe cechy konstrukcji.

Po 1945 roku losy tej konstrukcji nie zakończyły się wraz z końcem wojny. W Republice Federalnej Niemiec wprowadzono do służby pistolet Pistole P 1, który był rozwinięciem P 38 i zachował jego zasadniczy układ mechaniczny, a jedną z ważnych zmian było zastosowanie lżejszego szkieletu ze stopu aluminium. P 1 przez wiele lat pozostawał standardową bronią krótką Bundeswehry i był używany także przez służby policyjne, w latach dziewięćdziesiątych rozpoczęto jego stopniowe zastępowanie nowszymi konstrukcjami, a ostateczne wycofanie ze służby w Niemczech nastąpiło w 2004 roku.

Walther P 38, wraz z powojennymi odmianami tej rodziny, jest dziś uznawany za jeden z najważniejszych pistoletów XX wieku. Połączenie sprawdzonego mechanizmu krótkiego odrzutu, przemyślanego ryglowania, bezpiecznej obsługi i rozwiązań spustowych, które później stały się standardem, sprawia, że broń ta pozostaje ceniona zarówno przez kolekcjonerów, jak i przez strzelców zainteresowanych klasycznymi konstrukcjami wojskowymi.


Dane techniczne



Zdjęcie:
Askild Antonsen, Walther P38, CC BY 2.0, źródło: Wikimedia Commons