Maschinenpistole 35, znany również jako Bergmann MP 35/I, był niemieckim pistoletem maszynowym opracowanym na początku lat 30. XX wieku. Konstrukcja ta stanowiła rozwinięcie wcześniejszych projektów Theodora Bergmanna i była jedną z ostatnich niemieckich broni tego typu o tradycyjnej, kosztownej budowie, zanim wprowadzono uproszczone modele wojenne.

MP 35 został zaprojektowany przez Emila Bergmanna i produkowany przez firmę Bergmann Waffenfabrik, a następnie przez Junkera & Ruh Maschinenfabrik w Karlsruhe. Produkcja prowadzona była w Niemczech od około 1935 roku do początku lat 40. XX wieku. Broń wytwarzano zarówno na potrzeby niemieckie, jak i eksportowe.

Konstrukcyjnie MP 35 działał na zasadzie odrzutu swobodnego zamka i strzelał z zamka otwartego. Charakterystyczną cechą broni było umieszczenie magazynka po prawej stronie oraz nietypowy sposób napinania zamka od tyłu. Zasilanie odbywało się z magazynków pudełkowych o pojemności 20 lub 32 nabojów, najczęściej z amunicją 9 × 19 mm Parabellum.

MP 35 był ceniony za solidność wykonania, dobrą celność oraz wysoką niezawodność. Wadą konstrukcji była natomiast jej złożoność i wysoki koszt produkcji. Broń była używana głównie przez niemiecką policję, Waffen-SS oraz jednostki szkoleniowe, a w ograniczonym zakresie przez Wehrmacht.

Łączna produkcja MP 35 była umiarkowana i szacowana jest na około 40 000–50 000 egzemplarzy. Konstrukcja ta stanowiła ostatni etap rozwoju „klasycznych” pistoletów maszynowych w Niemczech przed przejściem na broń masową produkowaną metodami uproszczonymi.


Dane techniczne MP 35



Zdjęcie:
Public Domain, Wikimedia Commons