Wokół wszystkich dyktatorów zawsze istnieje grono ludzi, którzy są ich najbliższymi współpracownikami. Przebywają z dyktatorem praktycznie bez przerwy, tworząc „elitarny”, niewielki krąg cieszący się przywilejami, jakich nie mają inni. Tak samo było w przypadku Adolfa Hitlera. Obok takich postaci jak Martin Bormann, Heinrich Himmler czy Hermann Goering istniała grupa ludzi, którzy już od początku dnia zajmowali się dyktatorem. Artykuł stara się przybliżyć postacie osób, które wytrwały przy Hitlerze praktycznie do samego końca.

Pierwszą z tych osób był Heinz Linge, osobisty kamerdyner Adolfa Hitlera. Urodzony na rok przed wybuchem I wojny światowej, z nazistami związał się w chwili, gdy zdobyli władzę w Niemczech. Wstąpił do NSDAP, ponieważ uważał, tak jak wielu, że jest to jedyna słuszna droga. Przyjęto go do SS. Jego pracowitość zwróciła uwagę samego Adolfa Hitlera. Z rozkazu wodza rozpoczął naukę zawodu hotelarza i to otworzyło mu drogę do kariery. Został szefem służby osobistej Hitlera. Bardzo szybko przyszły awanse aż do rangi majora SS oraz odznaczenia za wierną służbę u boku przywódcy nazistów. Często to właśnie Linge ostatecznie decydował, kto pierwszy może wejść do gabinetu oraz prywatnych pomieszczeń Führera. Linge towarzyszył Hitlerowi we wszystkich kwaterach głównych, był pierwszą osobą, która przeniosła się za swoim „pracodawcą” do bunkra pod Kancelarią Rzeszy. Wytrwał z Hitlerem do końca. Był jednym ze świadków na ślubie Hitlera i Ewy Braun. Ostatnim rozkazem Hitlera, który Linge wykonał, było wyniesienie ciał wodza III Rzeszy i jego żony w celu spopielenia ich zwłok. Kamerdyner Hitlera był jednym z ostatnich, którzy opuścili bunkier. Pozostał wierny do końca. Nawet po schwytaniu przez wojska radzieckie nie zdradził, co tak naprawdę stało się pod koniec kwietnia 1945 roku w bunkrze pod Kancelarią Rzeszy. Do Niemiec wrócił w połowie lat pięćdziesiątych. Nigdy nie powiedział wprost, jak wyglądały ostatnie chwile Adolfa Hitlera. Zmarł na początku lat osiemdziesiątych w RFN.

Otto Günsche był osobistym adiutantem Adolfa Hitlera. Podobnie jak Linge miał stopień majora SS. Od początku lat trzydziestych działał w organizacjach nazistowskich, między innymi w Hitlerjugend, a następnie w SS oraz w NSDAP. Został zauważony przez Adolfa Hitlera podczas jednej z wizyt wodza w pułku Leibstandarte SS Adolf Hitler, a później wprowadzony do Begleitkommando, specjalnego ośmioosobowego oddziału pilnującego Hitlera przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Na własną prośbę został przeniesiony na front wschodni, gdzie walczył aż do przełomu lat 1943 i 1944. Ponownie trafił do Berlina, gdzie objął stanowisko osobistego adiutanta Adolfa Hitlera. Podobnie jak Linge był przy nim praktycznie do końca. Schwytany, dostał się do niewoli radzieckiej i był przetrzymywany w tym samym obozie co kamerdyner Hitlera. Günsche wrócił do Niemiec w połowie lat pięćdziesiątych, jednak nie sprzyjało mu szczęście. Władze NRD aresztowały go i osadziły w ciężkim więzieniu, z którego udało mu się uciec do RFN. Zmarł w 2003 roku. Do końca swoich dni ujawnił niewiele na temat tego, co stało się 30 kwietnia 1945 roku.

Kolejną osobą był Hans Baur, osobisty pilot Adolfa Hitlera. Urodzony pod koniec XIX wieku, podczas I wojny światowej służył w lotnictwie wojskowym. Po zakończeniu wojny pracował w lotnictwie cywilnym. Gdy naziści doszli do władzy, był jednym z tych, którzy włączyli się w odbudowę niemieckich sił powietrznych. Od połowy lat trzydziestych był osobistym pilotem Adolfa Hitlera. Baur był honorowym członkiem SS w randze generalskiej. Dowodził ponadto eskadrą samolotów rządowych wożących najważniejszych nazistowskich dostojników. Był jednym z tych, którzy namawiali Adolfa Hitlera do ucieczki z oblężonego Berlina. Pilot przywódcy III Rzeszy trafił do niewoli radzieckiej, z której został zwolniony w 1955 roku. Zmarł na początku lat dziewięćdziesiątych.

Erich Kempka był osobistym kierowcą Adolfa Hitlera i szefem Narodowosocjalistycznego Związku Kierowców. W NSDAP działał od początku lat trzydziestych. Był jednym z ośmiu członków i zarazem założycielem Begleitkommando. Należał do pierwszego kręgu osób wtajemniczonych w plan Nocy Długich Noży, gdy w 1934 roku zamordowano kierownictwo SA z Ernstem Röhmem na czele. Gorliwość Kempki opłaciła się, ponieważ został osobistym kierowcą Adolfa Hitlera. Należał do SS, gdzie miał rangę podpułkownika. Towarzyszył Hitlerowi, gdy ten wizytował oddziały frontowe. Wódz powierzył mu również ostatnie zadanie. Kempka miał dopilnować, aby ciało przywódcy III Rzeszy zostało spalone i nie wpadło w ręce radzieckie. Wykonał to zadanie i zaraz po nim uciekł z Berlina. Ukrywał się do czerwca 1945 roku, kiedy został schwytany przez wojska amerykańskie w Bawarii. Zeznawał w procesie norymberskim. Alianci podejrzewali, że wie, gdzie przebywa Martin Bormann, sekretarz Adolfa Hitlera. Przesłuchania nie przyniosły jednak oczekiwanych rezultatów. Osobisty kierowca wodza III Rzeszy zmarł w połowie lat siedemdziesiątych. Swoje wspomnienia z okresu II wojny światowej i pracy dla reżimu nazistowskiego opisał w książce „Byłem kierowcą Hitlera”.

Traudl Junge, Christa Schroeder, Gerda Christian i Johanna Wolf jako sekretarki należały do osobistej adiutantury Adolfa Hitlera, podlegającej SS.

Johanna Wolf związała się z narodowymi socjalistami w latach dwudziestych. Została polecona samemu Hitlerowi przez Rudolfa Hessa. Ta gorliwa zwolenniczka nazizmu wstąpiła do NSDAP pod koniec lat dwudziestych. Od czasu przejęcia władzy aż do 1945 roku pracowała dla Adolfa Hitlera. W 1945 roku została wysłana do Bawarii na osobiste życzenie i polecenie swojego szefa. Została internowana przez wojska amerykańskie. Po zwolnieniu do końca życia starała się nie udzielać wywiadów i nie angażowała się zbyt aktywnie w życie publiczne.

Christa Schroeder urodziła się w 1908 roku w Dolnej Saksonii. Od lat dwudziestych pracowała jako stenotypistka w zakładach przemysłowych. Jej karierę przerwał wielki kryzys końca lat dwudziestych. W poszukiwaniu pracy udała się do Monachium i tam uśmiechnęło się do niej szczęście. Znalazła zatrudnienie w siedzibie NSDAP w Monachium, w tak zwanym „Brunatnym Domu”. Tutaj zwrócił na nią uwagę Adolf Hitler, który zatrudnił ją jako osobistą sekretarkę. Spędziła u jego boku dwanaście lat. Została odesłana z bunkra Hitlera tuż po jego ostatnich urodzinach. Uciekła do Bawarii. Tam odnalazły ją wojska aliantów zachodnich. Więziono ją do 1948 roku. Tak samo jak Johanna Wolf nie wyrażała zgody na opublikowanie wspomnień. Ukazały się one dopiero po jej śmierci w latach osiemdziesiątych.

Traudl Junge była jedną z najmłodszych stażem i wiekiem sekretarek Adolfa Hitlera. Urodziła się w 1920 roku. Zatrudniona została najpierw w Kancelarii Rzeszy w Berlinie, a od 1942 roku jako sekretarka Führera. Była jedną z tych osób, które nie uciekły w ostatnich dniach kwietnia 1945 roku z bunkra Hitlera. To właśnie ją spotkał zaszczyt spisania testamentu wodza oraz bycia świadkiem na jego ślubie z Ewą Braun. Znalazła się wśród uciekinierów z bunkra po śmierci Hitlera. Po wojnie jako jedna z nielicznych dawnych współpracowników przywódcy III Rzeszy krytycznie wypowiadała się o ruchu narodowosocjalistycznym i Adolfie Hitlerze. Zmarła w pierwszych latach XXI wieku.