Flammenwerfer 41 był niemieckim plecakowym miotaczem ognia wprowadzonym do użytku w czasie II wojny światowej jako następca wcześniejszych konstrukcji z lat trzydziestych. Broń przeznaczono do walki na bardzo krótkich dystansach, przede wszystkim do niszczenia umocnień polowych, stanowisk karabinów maszynowych, punktów oporu w zabudowaniach oraz do oczyszczania okopów i piwnic. W niemieckiej doktrynie miotacze ognia traktowano jako broń specjalną, używaną w ściśle określonych sytuacjach i zwykle osłanianą przez innych żołnierzy, ponieważ obsługa była szczególnie narażona na ogień przeciwnika.

Flammenwerfer 41 opracowano jako konstrukcję bardziej praktyczną w obsłudze i produkcji niż starsze modele, z naciskiem na prostotę, niezawodność oraz możliwie łatwy serwis w warunkach frontowych. W typowej konfiguracji miotacz składał się z zespołu zbiorników noszonych na plecach, przewodu elastycznego, lancy z zaworem i zapłonem oraz systemu wytwarzającego ciśnienie, które wypychało mieszankę zapalającą. Strumień ognia miał zasięg zależny od warunków, w praktyce najbardziej skuteczny był na dystansie kilkunastu, kilkudziesięciu metrów.

Produkcję Flammenwerfer 41 prowadzono w latach 1941, 1945 na terenie Niemiec w ramach zamówień wojskowych, z udziałem wielu zakładów kooperujących. Wytwarzanie obejmowało osobno zbiorniki i elementy metalowe, armaturę zaworową, przewody, lance oraz podzespoły zapłonu, a także oddzielnie przygotowanie i dostawy mieszanki zapalającej. Ze względu na rozproszony system kooperacji oraz niepełną dokumentację wojenną, w obiegu spotyka się różne zestawienia wykonawców, natomiast pewne jest, że była to produkcja seryjna realizowana w kilku ośrodkach przemysłowych. Łączną liczbę wyprodukowanych egzemplarzy szacuje się na kilkadziesiąt tysięcy sztuk, ponieważ broń była wytwarzana przez kilka lat i występowała równolegle z innymi środkami walki ogniowej.

Flammenwerfer 41 był używany przez Wehrmacht i Waffen SS, a także przez niektóre formacje pionierskie, szturmowe i oddziały do walki w terenie zabudowanym. Największą wartość miał w sytuacjach, w których można było podejść do celu pod osłoną terenu, dymu lub ognia własnego. Ograniczeniem były krótki zasięg, ograniczona ilość mieszanki w zbiornikach oraz ryzyko dla obsługi, trafienie w zbiorniki lub zapłon mieszanki mogły mieć tragiczne skutki. Mimo tego miotacz ognia pozostawał bronią silnie oddziałującą psychologicznie i potrafił szybko przełamać opór w umocnionych punktach.


Dane techniczne Flammenwerfer 41



Zdjęcie:
Public Domain, Wikimedia Commons