Działa samobieżne z rodziny Marder III wykorzystywały podwozie czołgu opracowanego przez zakłady ĆKD, później znane jako BMM, konstrukcyjnie wywodzące się z projektu TNH i w wersji wojskowej rozwiniętego jako LT vz 38. Po zajęciu Czech produkcję kontynuowano dla armii niemieckiej pod oznaczeniem PzKpfw 38 t, a podwozie to stało się jedną z najważniejszych baz dla niemieckich pojazdów specjalnych. Produkcję podwozi i pojazdów prowadzono głównie w zakładach BMM w Pradze, natomiast Škoda w Pilźnie dostarczała między innymi uzbrojenie, elementy pancerza oraz uczestniczyła w programach modernizacyjnych i poddostawach.

Po pojawieniu się na froncie wschodnim radzieckich T 34 Niemcy potrzebowali szybkiego rozwiązania pozwalającego na zwiększenie siły ognia jednostek przeciwpancernych. Ponieważ zdobyto dużą liczbę dział 76,2 mm, zdecydowano się wykorzystać je w formie adaptacji do standardu niemieckiego. Tak powstał pierwszy Marder III, znany jako Panzerjäger 38 t für 7,62 cm PaK 36 r, w którym na podwoziu PzKpfw 38 t zamontowano zdobyczne działo 76,2 mm w odkrytej nadbudowie. Było to rozwiązanie przejściowe, ale pozwoliło szybko wprowadzić do jednostek wóz o zdolności zwalczania nowocześniejszych czołgów.

W późniejszym etapie rozpoczęto produkcję Mardera III uzbrojonego w niemiecką armatę 7,5 cm PaK 40. W tej rodzinie występowało kilka odmian. Wersje wczesne miały przedział bojowy umieszczony wysoko i bardziej z przodu, co pogarszało rozkład masy i podnosiło sylwetkę. Następnie opracowano specjalistyczną odmianę podwozia, w której zmieniono układ wnętrza, przesuwając silnik do środkowej części kadłuba, a przedział bojowy przeniesiono bardziej do tyłu. Tak powstał Marder III Ausf M, określany także jako Panzerjäger 38 t Ausf M. Rozwiązanie to poprawiało równowagę pojazdu i ułatwiało pracę załogi, choć wóz nadal pozostawał lekko opancerzony i otwarty od góry, co ograniczało jego odporność w warunkach intensywnego ostrzału.

Mardery III używane były na froncie wschodnim oraz w Afryce Północnej. Wersje uzbrojone w 7,62 cm PaK 36 r pojawiły się wcześniej, natomiast odmiany z 7,5 cm PaK 40 były wykorzystywane szeroko w latach 1943 i 1944, również w Tunezji. Z biegiem czasu pojazdy tej rodziny były stopniowo zastępowane przez niszczyciele czołgów o niższej sylwetce i lepszej ochronie, jednak Marder III pozostał ważnym etapem rozwoju niemieckich dział samobieżnych.



Dane techniczne Marder III, główne odmiany



Zdjęcie:
Bundesarchiv, Bild 101I-297-1729-23 / CC BY-SA 3.0