Haubica 150 mm sFH 18 (schwere Feldhaubitze 18) była podstawową niemiecką ciężką haubicą polową II wojny światowej, przeznaczoną do wsparcia wojsk lądowych ogniem pośrednim na dużych dystansach. Jej głównym zadaniem było niszczenie umocnień polowych, stanowisk artylerii, punktów oporu, węzłów komunikacyjnych oraz koncentracji piechoty i sprzętu, a także prowadzenie ognia kontrbateryjnego. Dzięki cięższemu pociskowi i większej sile rażenia sFH 18 stanowiła ważny element niemieckiej artylerii dywizyjnej i korpuśnej.

sFH 18 opracowano w okresie międzywojennym jako nowoczesną konstrukcję, która miała zastąpić starsze działa z czasów I wojny światowej. Broń zaprojektowano z naciskiem na solidność, trwałość w intensywnym użyciu oraz możliwość prowadzenia długotrwałego ognia. W porównaniu do lżejszych haubic polowych sFH 18 była znacznie cięższa, co wymagało sprawniejszej organizacji transportu i większego zaplecza logistycznego. Zależnie od warunków była holowana ciągiem konnym lub przez pojazdy mechaniczne, w wielu jednostkach stosowano holowanie motorowe, aby poprawić mobilność w działaniach manewrowych.

Produkcja sFH 18 rozpoczęła się w drugiej połowie lat trzydziestych i była prowadzona przez cały okres II wojny światowej na terenie Niemiec oraz w zakładach pracujących dla niemieckiej gospodarki wojennej. Wytwarzaniem zajmowały się duże firmy zbrojeniowe, w tym Rheinmetall Borsig i Krupp, a także sieć zakładów kooperujących, które produkowały podzespoły łoża, mechanizmy oporopowrotne, przyrządy celownicze oraz elementy transportowe. Broń była produkowana seryjnie w dużych ilościach, łączną produkcję szacuje się na ponad 5000 egzemplarzy wszystkich wersji.

Konstrukcyjnie sFH 18 była haubicą z zamkiem klinowym, strzelającą amunicją rozdzielnego ładowania. Lufa osadzona była na dwuogonowym łożu, co zapewniało dobrą stabilność podczas strzału i umożliwiało prowadzenie ognia pod znacznymi kątami podniesienia. Haubica charakteryzowała się wysoką celnością i dużą siłą ognia, a jej pociski miały skuteczny efekt burzący i odłamkowy. Wadą była duża masa, która utrudniała transport w trudnym terenie i zwiększała wymagania wobec ciągników artyleryjskich.

sFH 18 była szeroko używana przez Wehrmacht i Waffen SS na wszystkich głównych frontach II wojny światowej, od kampanii w Polsce i Francji po walki na froncie wschodnim i zachodnim. Była wykorzystywana w działaniach ofensywnych i obronnych, szczególnie w roli ciężkiego wsparcia artyleryjskiego i do zwalczania umocnionych pozycji przeciwnika. Powstały również odmiany modernizowane, w tym wersje z ulepszonymi rozwiązaniami balistycznymi, co pozwalało zwiększyć praktyczną użyteczność broni w drugiej części wojny.


Dane techniczne 150 mm sFH 18



Zdjęcie:
Skaarup.HA, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0