Haubica 105 mm leFH 18 (leichte Feldhaubitze 18) była podstawową niemiecką lekką haubicą polową II wojny światowej, przeznaczoną do wsparcia piechoty i wojsk artyleryjskich ogniem pośrednim. Została opracowana w okresie międzywojennym jako nowoczesna konstrukcja, która miała zastąpić starsze haubice z czasów I wojny światowej. Jej zadaniem było niszczenie celów odkrytych i ukrytych, umocnień polowych, stanowisk artylerii oraz wsparcie natarcia i obrony na średnich dystansach.

leFH 18 zaprojektowano z naciskiem na większy zasięg, lepszą balistykę i większą trwałość w intensywnym użyciu. W porównaniu do leFH 16 posiadała nowocześniejszą lufę, skuteczniejszy mechanizm oporopowrotny oraz solidniejsze łoże. Haubica była holowana, początkowo głównie w zaprzęgu konnym, a w miarę rozwoju wojny coraz częściej przez pojazdy mechaniczne, co zwiększało jej mobilność operacyjną.

Produkcja leFH 18 rozpoczęła się w 1935 roku i była prowadzona przez cały okres II wojny światowej na terenie Niemiec oraz w zakładach zlokalizowanych na terenach okupowanych. Wytwarzaniem zajmowały się m.in. Rheinmetall Borsig, Krupp oraz inne zakłady współpracujące w ramach niemieckiego przemysłu zbrojeniowego. Broń była produkowana seryjnie w bardzo dużych ilościach, ponieważ stanowiła standardową lekką haubicę Wehrmachtu. Łączną produkcję wszystkich wersji leFH 18 szacuje się na ponad 10 tysięcy egzemplarzy.

Konstrukcyjnie leFH 18 była haubicą z zamkiem klinowym, strzelającą amunicją rozdzielnego ładowania. Lufa osadzona była na łożu z dużym zakresem kątów podniesienia, co umożliwiało skuteczny ogień pośredni w terenie pofałdowanym. Broń cechowała się dobrą celnością, dużą siłą rażenia oraz wysoką niezawodnością. Wadami były stosunkowo duża masa oraz ograniczona prędkość holowania w wersjach zaprzęgowych.

leFH 18 była szeroko używana przez Wehrmacht i Waffen SS na wszystkich frontach II wojny światowej, od kampanii w Polsce i Francji, po walki na froncie wschodnim i zachodnim. Powstało także kilka odmian, w tym wersje z dłuższą lufą oraz wersje przystosowane do holowania motorowego. Haubica pozostała w użyciu do końca wojny i stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych niemieckich konstrukcji artyleryjskich tego okresu.


Dane techniczne 105 mm leFH 18



Zdjęcie:
Bundesarchiv, CC BY-SA 3.0