Haubica 105 mm leFH 16 (leichte Feldhaubitze 16) była niemiecką lekką haubicą polową opracowaną i wprowadzoną do służby pod koniec I wojny światowej jako następca starszych konstrukcji artyleryjskich. Broń zaprojektowano do wsparcia piechoty i artylerii polowej, jej zadaniem było rażenie celów odkrytych i ukrytych, niszczenie umocnień polowych oraz prowadzenie ognia pośredniego na średnich dystansach. Dzięki stosunkowo dużemu kalibrowi i wysokiemu kątowi podniesienia leFH 16 dobrze nadawała się do ostrzeliwania celów znajdujących się za przeszkodami terenowymi.

leFH 16 powstała jako udoskonalenie wcześniejszej leFH 98, 09, wprowadzono w niej mocniejszą lufę, ulepszone oporopowrotniki i bardziej praktyczne rozwiązania zwiększające trwałość w intensywnym użyciu. W okresie międzywojennym haubice tego typu pozostały w arsenale Niemiec, a po rozpoczęciu II wojny światowej były nadal używane w jednostkach drugorzutowych, szkolnych oraz w niektórych formacjach liniowych, zwłaszcza tam, gdzie brakowało nowszych haubic.

Produkcja leFH 16 była prowadzona w czasie I wojny światowej w Niemczech, w zakładach niemieckiego przemysłu zbrojeniowego. Wytwarzanie obejmowało zarówno lufy i mechanizmy oporopowrotne, jak i łoża oraz przyrządy celownicze, a dostawy realizowano dla artylerii polowej armii cesarskiej. Dokładne dane produkcyjne są zróżnicowane w zależności od zestawień, jednak przyjmuje się, że wyprodukowano kilka tysięcy egzemplarzy, a część dział była później remontowana i modernizowana, co pozwoliło utrzymać je w służbie przez wiele lat.

Konstrukcyjnie leFH 16 była haubicą z zamkiem klinowym, przeznaczoną do strzelania amunicją rozdzielnego ładowania. Lufa była osadzona na łożu umożliwiającym prowadzenie ognia z dużymi kątami podniesienia, co w praktyce pozwalało na skuteczne rażenie celów w terenie pofałdowanym. Broń była holowana, początkowo w zaprzęgu konnym, a później również przez pojazdy mechaniczne. Zaletą leFH 16 była solidność i dobra balistyka dla klasy lekkiej haubicy, wadami natomiast były ograniczenia wynikające ze starszej konstrukcji, przede wszystkim mniejsza mobilność i gorsze możliwości w porównaniu z nowszą leFH 18.

W okresie II wojny światowej leFH 16 była używana przez Wehrmacht w kampanii w Polsce i Francji, a następnie w jednostkach szkolnych i drugorzutowych. Część egzemplarzy trafiła także do sojuszników Niemiec oraz do formacji pomocniczych. Broń była stopniowo wypierana przez nowsze konstrukcje, ale ze względu na braki sprzętowe pozostawała w użyciu w ograniczonym zakresie do końca wojny.



Dane techniczne 105 mm leFH 16



Zdjęcie:
Skaarup.HA, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0