Panzerwurfmine (PWM) była niemiecką ręczną bronią przeciwpancerną opracowaną w czasie II wojny światowej jako odpowiedź na coraz lepsze opancerzenie alianckich czołgów. Była to broń przeznaczona do zwalczania pojazdów pancernych na bardzo krótkich dystansach, używana głównie przez piechotę. Panzerwurfmine należała do grupy broni wykorzystujących ładunek kumulacyjny, który umożliwiał przebicie grubego pancerza niezależnie od prędkości pocisku.

Rozwój Panzerwurfmine był związany z doświadczeniami frontowymi Wehrmachtu, szczególnie na froncie wschodnim, gdzie piechota często zmuszona była do walki z czołgami bez wystarczającego wsparcia broni przeciwpancernej. Broń opracowano jako rozwiązanie tanie, proste i możliwe do użycia przez pojedynczego żołnierza, nawet bez specjalistycznego szkolenia artyleryjskiego.

Produkcja Panzerwurfmine była prowadzona w latach 1943, 1945 w Niemczech, w wielu zakładach przemysłu zbrojeniowego podporządkowanych gospodarce wojennej. Wytwarzaniem zajmowały się różne fabryki amunicji i materiałów wybuchowych, działające na rzecz Wehrmachtu, przy czym dokumentacja produkcyjna była rozproszona. Dokładne dane liczbowe nie są znane, jednak szacuje się, że wyprodukowano setki tysięcy egzemplarzy różnych wersji Panzerwurfmine.

Panzerwurfmine była granatem przeciwpancernym miotanym ręcznie. Po wyrzuceniu stabilizowała się w locie dzięki rozkładanym płatkom lub taśmom stabilizującym, co zwiększało prawdopodobieństwo uderzenia głowicą kumulacyjną pod właściwym kątem. Detonacja następowała w momencie uderzenia w cel. Głowica kumulacyjna pozwalała na przebicie pancerza o grubości wystarczającej do zniszczenia większości alianckich czołgów średnich.

Broń była stosunkowo prosta w użyciu, lecz wymagała od żołnierza dużej odwagi, ponieważ skuteczny zasięg rzutu był niewielki. Z tego względu Panzerwurfmine była szczególnie niebezpieczna dla obsługi, zwłaszcza w otwartym terenie. Najlepiej sprawdzała się w walkach miejskich, w lasach oraz w terenie zabudowanym, gdzie możliwe było podejście do pojazdu pancernego na bardzo bliską odległość.

Panzerwurfmine była używana przez Wehrmacht, Waffen SS oraz inne niemieckie formacje frontowe w końcowym okresie wojny. Stanowiła jedno z ogniw rozwoju niemieckiej broni przeciwpancernej, obok Panzerfaustów i Panzerschrecków. Choć ustępowała im pod względem bezpieczeństwa i zasięgu, była cennym uzupełnieniem uzbrojenia piechoty w sytuacjach awaryjnych.


Dane techniczne Panzerwurfmine



Zdjęcie:
Alexpl, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0