W III Rzeszy istniały także organizacje kobiece. Najważniejszą z nich był Związek Niemieckich Dziewcząt (Bund Deutscher Mädel, BDM)- żeńska organizacja młodzieżowa stanowiąca odpowiednik Hitlerjugend. Skupiała ona dziewczęta w wieku od czternastego do osiemnastego roku życia i od pewnego momentu była jedyną legalną organizacją dla młodych Niemek. Młodsze dziewczynki, w wieku 10–14 lat, należały do osobnej sekcji- Jungmädelbund (Jungmädel), która podobnie jak Deutsches Jungvolk u chłopców przygotowywała je do „awansu” do głównej organizacji po ukończeniu 14 lat.

Celem zarówno BDM, jak i Jungmädel było wychowanie dziewcząt w duchu ideologii nazistowskiej oraz przygotowanie ich do roli „wzorowych Niemek”- przyszłych żon i matek, oddanych rodzinie, narodowi i Hitlerowi. Program łączył zajęcia sportowe (marsze, ćwiczenia gimnastyczne, pływanie, biegi) z nauką umiejętności domowych (prowadzenie gospodarstwa, opieka nad dziećmi) oraz silną indoktrynacją światopoglądową: wpajano rasizm, kult poświęcenia dla Rzeszy i bezwzględne posłuszeństwo władzy. Od 1936 r. członkostwo w Hitlerjugend i BDM stało się w praktyce obowiązkowe dla „rasowo odpowiednich” dzieci i młodzieży.

W czasie wojny dziewczęta z BDM i Jungmädel coraz częściej kierowano do różnych form służby pomocniczej: brały udział w zbiórkach darów na potrzeby frontu, pracowały na roli, pomagały w szpitalach jako sanitariuszki, wspierały ewakuację ludności i ofiar nalotów. Starsze członkinie trafiały niekiedy do formacji obrony przeciwlotniczej lub innych służb pomocniczych Wehrmachtu. Choć dziewczęta z BDM nie były przeznaczone do bezpośredniej walki, reżim wykorzystywał ich pracę i lojalność jako ważny element funkcjonowania państwa i prowadzenia wojny.

Zdjęcia:
Bundesarchiv, CC BY-SA 3.0
Zbiory własne