Armata 105 mm sK 18 (schwere Kanone 18) była niemiecką ciężką armatą polową okresu międzywojennego i II wojny światowej, przeznaczoną do prowadzenia ognia dalekosiężnego oraz kontrbateryjnego. Jej podstawowym zadaniem było zwalczanie artylerii przeciwnika, niszczenie ważnych obiektów na zapleczu frontu, węzłów komunikacyjnych, stanowisk dowodzenia oraz koncentracji wojsk. Dzięki bardzo dużemu zasięgowi i wysokiej prędkości wylotowej sK 18 stanowiła jeden z kluczowych elementów ciężkiej artylerii korpuśnej i armijnej Wehrmachtu.

sK 18 opracowano w okresie międzywojennym jako nowoczesną armatę dalekonośną, wykorzystując doświadczenia wyniesione z I wojny światowej. Konstrukcja została zaprojektowana z myślą o wysokiej celności, dużej trwałości lufy oraz możliwości długotrwałego prowadzenia intensywnego ognia. W porównaniu z artylerią dywizyjną było to działo znacznie cięższe i bardziej wymagające logistycznie, przeznaczone do użycia na szczeblu korpusu i armii.

Produkcja sK 18 rozpoczęła się w drugiej połowie lat trzydziestych i była kontynuowana w pierwszych latach II wojny światowej. Wytwarzaniem zajmowały się duże zakłady niemieckiego przemysłu zbrojeniowego, a broń produkowano w liczbie znacznie mniejszej niż haubice dywizyjne. Ograniczona skala produkcji sprawiała, że sK 18 była bronią wyspecjalizowaną, wykorzystywaną tam, gdzie wymagano ognia dalekonośnego i precyzyjnego.

Konstrukcyjnie sK 18 była armatą z poziomym zamkiem klinowym, strzelającą amunicją rozdzielnego ładowania z ładunkiem miotającym umieszczonym w łusce o regulowanej sile. Bardzo długa lufa zapewniała wysoką prędkość wylotową pocisku oraz płaską trajektorię lotu, co sprzyjało skutecznemu prowadzeniu ognia kontrbateryjnego i rażeniu celów na dużych odległościach. Działo osadzono na ciężkim dwuogonowym łożu, gwarantującym stabilność podczas strzału, kosztem ograniczonej mobilności. Transport odbywał się przy użyciu ciągników artyleryjskich i wymagał dobrze przygotowanej infrastruktury.

sK 18 była używana przez Wehrmacht na wszystkich głównych frontach II wojny światowej w jednostkach artylerii ciężkiej. Najczęściej pełniła rolę działa kontrbateryjnego oraz środka do ostrzału celów o dużym znaczeniu operacyjnym. Do jej zalet należały bardzo duży zasięg i wysoka celność, natomiast wadami były znaczna masa, skomplikowany transport oraz długi czas przygotowania stanowiska ogniowego. Pomimo tych ograniczeń sK 18 pozostawała jedną z najskuteczniejszych niemieckich armat dalekonośnych swojego czasu.


Dane techniczne 105 mm sK 18



Zdjęcie:
Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0